^{یک لحظه . یک لحظه گم. نه سین ماند و نه گندم}

یک شعله بی ترحم آشفت خاکسترم را

ناگاه طوفانی از غم . ما را جدا کرد از هم

انداخت در قعر دوزخ . هر ذره پیکرم را

احساس کردم حرامم . یک روح نیمه تمامم

انگار گم کرده بودم ان نیمه دیگرم را

هر چند حسرت نسیبم . آواره عطر سیبم

اما تو را دوست دارم . دشمن ترین یاورم را

حالا که دور از بهشتیم . در برزخ سرنوشتیم

بگذار بگذارم ای دوست . بر شانه هایت سرم را

سهم من از تو همین است . از بوی تو مست باشم

عمری به راحت بدوزم . چشمان ناباورم را